Home » Onze vrijwilligers » Interview Marc en Rob

“Kom je aan ’t Heegeneerke, dan kom je aan mij”

“Als ik de Vrijwilligersprijs win, stop ik met alles. Dan heb ik mijn doel bereikt.” Rob Hermans, secretaris van ’t Heegeneerke, was stellig. Maar sinds hij 5 februari van wethouder Vivianne Heijnen te horen kreeg dat hij gewonnen had, is die stelling van tafel. Wat Rob motiveert om tóch door te gaan met werk voor ’t Heegeneerke en hoe ontroerd hij was toen hij hoorde dat hij gewonnen had, lees je in dit interview.

“Natuurlijk ga ik door. Dit werk geeft me zo veel voldoening. Het geeft me een doel en ik heb veel lol.” Samen met zijn man Marc Claessen, voorzitter Sophie Welters en penningmeester Fred Franssen vormt hij het bestuur van Stichting ’t Heegeneerke, dé sociale ontmoetingsplek en huiskamer van De Heeg. `t Heegeneerke bestaat 5 jaar. En waar 5 jaar geleden nog een handjevol mensen de huiskamer in De Heeg wist te vinden, zit het er nu goed vol. “Daar ben ik verschrikkelijk trots op. Dankzij ’t Heegeneerke hebben we De Heeg op de kaart gezet. Ondanks dat het winkelcentrum niks is. Sjiek vind ik dat.”

Activiteiten

’t Heegeneerke in buurtcentrum De Boeckel is meer dan een leuke plek waar je lekkere koffie kunt drinken en terechtkunt voor hulp of een praatje. Rob: “We organiseren ook activiteiten. Kienen, daar komen inmiddels 75 man op af. Handwerken. Knutselen. Samen eten. Als mensen ons vragen om iets te organiseren, doen we dat.”

De aanhouder

“Gaat niet, bestaat niet. Dat is mijn motto”, vertelt Rob. Marc die ondertussen is aangeschoven, knikt. “En niet lullen, maar poetsen. Rob is van de actie. Als hij iemand wil helpen, stopt hij niet totdat het hem gelukt is. En hij krijgt altijd zijn zin. Hoe vaak mensen tegen ons zeiden: dat gaat jullie nooit lukken. Nou, mooi wel. Robs netwerk is groot. Dus als wij zelf iemand niet kunnen helpen, dan vinden we wel iemand die dat wel kan.”

Een doel

Ondanks dat hij kanker heeft, is Rob hij bijna altijd bezig voor ’t Heegeneerke. “Ik hoef absoluut geen medelijden. Ik krijg er zelfs de kriebels van. Ik ben afgekeurd, maar thuiszitten is niks voor mij. Dit vrijwilligerswerk geeft me een doel. Ik ben dankbaar dat dit op mijn pad kwam. De laatste tijd laat mijn gezondheid me in de steek. Dan moet ik écht even naar huis om bij te tanken. Daarom moet ik mijn tijd zelf kunnen indelen. Eigen baas zijn. Dat kan niet als je een reguliere baan hebt.”

Een kastelein

En er is meer dat Rob motiveert. “De waardering die je krijgt als je iemand helpt, is onbetaalbaar. Als iemand je na een etentje om de nek vliegt en vertelt hoe heerlijk hij genoten heeft, dan doe je het goed. Soms is een luisterend oor genoeg. Ik vergelijk ons wel eens met de kasteleins van vroeger. Die vervulden een belangrijke sociale functie. Laatst raakte ik in gesprek met een man. Hij kon amper rondkomen. Ik heb geluisterd. En een lijntje gelegd naar iemand die hem kon helpen. Zo werken wij. Of we helpen iemand zelf, of we verwijzen door. Daarvoor werken we ook nauw samen met het Sociale Team, het Veilige BuurtenTeam, Mondriaan en Envida. Zij verwijzen op hun beurt ook mensen naar ons.”

Veel plezier

Er wordt ook veel gelachen in ’t Heegeneerke. Rob: “Vorig jaar zaten we met een groep vrijwilligers lekker buiten op het terras. We hadden goed gegeten en tafelden onder het nodige gelach nog wat na. Opeens stond er een man met een aktetas naast ons. ‘Hallo, mag ik jullie begeleiding spreken?’ vroeg ie met een uitgestreken gezicht. Het werd even stil en toen barstten we allemaal in luid gelach uit. ‘Nou meneer, we mogen vandaag zonder begeleiding naar buiten’, diende ik hem van repliek. God, wat hebben we gelachen.”

Waardering

Dat hij nu een prijs heeft gewonnen, vindt hij geweldig. “Ik had het totaal niet verwacht. Ik heb gejankt als een klein kind. Het deed me ongelooflijk goed, deze waardering voor ons werk. Maar ik heb dit niet alleen voor elkaar gekregen. Deze toko bestaat dankzij het werk van alle 16 vrijwilligers. Daarom trakteer ik alle vrijwilligers op een etentje in het Schnitzelparadijs.”

Een lintje

“Eerst riep ik dus ‘als ik de Vrijwilligersprijs win, stop ik ermee.’ Maar die stelling is van tafel. Ik ga door. Met veel zin. Ik heb nog ideeën genoeg. Pas nog heb ik via crowdfunding deze supergave koffiemachine kunnen kopen. En van het Struys Comité kregen we geld. En ik heb geregeld dat we meedoen met lief-en-leedstraten. Wat kan ik zeggen? Deze plek voelt als een tweede thuis en de mensen hier als familie”, legt Rob uit. “We hebben er maar van gemaakt: als Rob een lintje krijgt, stopt ie ermee”, besluit Marc lachend.

Meer info: https://www.heegeneerke.nl/

Foto: Johannes Timmermans

Rob Hermans en Marc Claessen

over Koffiehuis ’t Heegeneerke

’t Heegeneerke verbindt de buurt

De 2 heren van Koffiehuis ’t Heegeneerke in De Boeckel in de Heeg wordt weinig bespaard tijdens het maken van de foto bij dit verhaal: “Diech höbs gein batse mie Rob” en “Dien humme zit neet good Marc” en er wordt aan Marcs kraag getrokken. Rob Hermans en Marc Claessen zijn wel wat gewend van ‘hun dames’. Met een onderdrukte lach, kijken ze in de camera. Al heel wat jaren zetten zij zich in voor het koffiehuis en de buurt. Met liefde en ontembaar veel enthousiasme vertellen ze over ’t Heegeneerke en hun vrijwilligerswerk. Tijdens het gesprek schuift ook Ans Borro van Trajekt aan. Samen met Rob en Marc runt zij ’t Heegeneerke.
 

Ontmoeten en verbinden
Wat ’t Heegeneerke precies is? “Zo veel, maar vooral een ontmoetingsplek voor mensen in de buurt en daarbuiten”, vat Rob samen. Ans vult aan: “In de basis is het een zorgkroeg en ontmoetingsplek. Dankzij Rob en Marc is het gegroeid naar een verbindingsplek. En dat is in De Heeg geen vanzelfsprekendheid. Het is een anonieme buurt. Om dan mensen over de drempel te krijgen, dat kost tijd. Plus verenigingen opereerden veel als eilandjes. Na 3 jaar heeft ’t Heegeneerke daar behoorlijk wat in veranderd.”

Rob en Marc draaien bijvoorbeeld bardiensten voor de carnavalsvereniging. Die op hun beurt dan weer het jaarlijkse uitstapje van het koffiehuis sponsoren of uithelpen bij de rommelmarkt. Ans: “En opeens zie je dat verenigingen meer samen oppakken. Winkeliers willen meedenken. Partners als MEE, Radar en Mondriaan wijzen cliënten op het bestaan van ’t Heegeneerke. Ja, het is een succes. Een ontmoetingsplek die als een olievlek in de buurt zorgt voor verbinding.”

 

“6 middagen per week staan onze deuren open voor iedereen”

 
 

Koffie voor iedereen
“6 middagen per week staan onze deuren open voor iedereen”, vertelt Rob. Marc vult aan: “Of je nu vet verdient of een uitkering krijgt: jij moet hier een kop koffie kunnen drinken. De prijzen houden we bewust laag.” Daarnaast organiseren de heren van alles: van kienavonden tot een kerstdiner. Rob: “Ieder jaar zitten wij op Tweede Kerstdag met zo’n 35 man hier aan tafel. Een 4-gangenmenu voor 7,50 euro. Dat hebben we zo geregeld met een cateraar. Geweldig toch?”

Naar binnen
Hun drive? Marc: “Dankbaarheid en het effect dat gezelligheid heeft op mensen. Het mooiste compliment was de speech van Jeannetje met Kerstmis vorig jaar. Zij was eenzaam voordat ze naar hier kwam. We hebben haar over de drempel heen geholpen, ondanks haar 1.000 bezwaren. ‘Niet zeiken, naar binnen.’ Als zo iemand je dan bedankt, ja dat deed wat met me.” Rob: “Ik heb kanker, maar ’t Heegeneerke geeft me energie. Het heeft van mij een positief mens gemaakt. Als ik mensen zie genieten, dan leef ik op. Echt super vind ik dat.”

De rollen verdeeld
Het werk stopt niet als ’t Heegeneerke dicht is. Rob: “De Facebookpagina en website updaten, het wijkinfoblad vullen, sprekers voor thema-avonden benaderen. Marc zit dan naast me te werken met zijn laptop.” Marc grinnikt: “Dan krijg ik opeens een mail van Rob: ‘Denk je hier nog aan?’ Dan krijgt hij wel een schop. Hallo, ik zit naast je.” Verder verloopt de samenwerking prima. Marc: “Rob opereert meer op de voorgrond, ik achter de schermen. Dat gaat goed samen.”

Geld erbij
De Boeckel als locatie is prima. Rob: “Het voordeel van De Boeckel is de naamsbekendheid.” Ans: “’t Heegeneerke valt onder Trajekt. Financieel redden ze het daardoor. En door de creativiteit en het netwerk van Rob, de subsidie van de gemeente, het gratis onderkomen in De Boeckel en de inkomsten uit verkoop. Maar er moet altijd geld bij.”

 
 
 

Reactie plaatsen

Reacties

at SCHOUTEN
2 jaar geleden

leuk de foto
letty

Ingrid Stevens
2 jaar geleden

dat knutselen vind ik leuk , is dat specifiek voor kerst, en wanneer is dat, ik kan niet op dinsdag avond i.v.m. naailes.

Renee Bekkers
3 jaar geleden

Vind ik heel leuk ;-) Ga vooral zo door heren: chapeau!